Album of the Month

Solange

“A Seat At The Table”

[Columbia]

Solange Knowles เป็นน้องสาวของ Beyonce เธอเคยออกผลงานมาตั้งแต่ปี 2002 โดยมีงานเยี่ยมในปี 2012 อย่าง “Losing You” ผ่านไป 4 ปี อัลบั้มชุดนี้มาถึงในปีนี้งานแสนละเอียดอ่อนและเต็มไปด้วยโปรดักชั่นสุดเนี๊ยบ โปรดักชั่นที่เป็นเอกลักษณ์ของ Raphael Saadiq (อดีต Lucy Pearl และเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง D’Angelo, Teedra Moses, Angie Stone และอีกมาก) กระนั้นเสียงร้องและการกำหนดโทนกับเนื้อหาที่พูดถึงบ่งบอกมุมมองต่อสังคมของโซลาญจน์อย่างถ่องแท้ อัลบั้มที่แสดงออกถึงการเชื่อมั่นในตัวเอง ความคิดที่มุ่งมั่น ตลอดจนทั้งอารมณ์ความรู้สึกพื้นฐานของมนุษย์ปุถุชนโดยเฉพาะจากเลือดเนื้อของผู้หญิงผิวสีในยุคนี้ ดนตรีโมเดิร์นอาร์แอนด์บีสุดล้ำที่อยู่ระหว่างพ็อพโซลและอีเลคโทรนิคแปลก ๆ ถูกจัดสรรอย่างลงตัว “A Seat At The Table” เปรียบเหมือนงานชั้นดีฝ่ายหญิงของดนตรีแนวนี้ (ในขณะที่ฝ่ายชายคืออัลบั้ม “Blond” ของ Frank Ocean) ถ้าคุณต้องการหนึ่งอัลบั้มที่สมบูรณ์ที่สุดในทุก ๆ องค์ประกอบ “A Seat At The Table” เป็นงานคลาสสิคที่อยู่เหนือกาลเวลา

 

 

Honne

“Warm On A Cold Night”

[Talemac Recordings/ Atlantic/ Warner Music]   

มีบางอย่างอบอุ่น คุ้นเคย ละมุนละไม และปลอดภัยในดนตรีของ Honne  อาจเป็นความทรงจำของอาหารแสนอร่อยฝีมือแม่ อาหารจานง่าย ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมจากในห้องครัวอาหารที่เราเฝ้ารอหลังกลับจากโรงเรียนหรือหลังจากเล่นฟุตบอลเสร็จ “Warm On A Cold Night” สรุปความละเมียดที่ทุกคนต้องการในชีวิตอย่างสวยงาม หากเรามองย้อนและวิเคราะห์แยกแยะอย่างลึกซึ้งและเหนื่อยอ่อนในดนตรีพ็อพเก่า ๆ เราจะพบว่าแต่ละแนวดนตรีจะมีเลเยอร์ซับซ้อนซ่อนอยู่อย่างน่าทึ่ง แรงบันดาลใจของ Honne หนีไม่พ้นดนตรีพ็อพจากยุค ซึ่งพวกเขาคงจะศึกษามาอย่างดี เราได้ยินซาวด์ sophisti-pop แอบ ๆ อยู่นี่ไม่ใช่พ็อพโฉ่งฉ่าง นี่คือพ็อพสำรวม พ็อพง่าย ๆ ที่มีมาด มีความคมคาย และลีลากว่านึกถึงความประณีตของศิลปินอย่าง Breathe, Scritti Politti, David Austin, The Quick  หรือแม้แต่ยุคแรกของ New Editionสองหนุ่ม Honne กับงานเยี่ยมที่เหมือนความสุขในทุก ๆ เบิร์ทเดย์ปาร์ตี้

 

 

Yussef Kamaal

“Black Focus”

[Brownswood]

ปี 2016 เป็นปีที่น่าตื่นเต้นของดนตรีแจ๊สนี้ ปีเดียวที่เรามีอัลบั้มสำคัญหลายชุด จากงานของ BadBadNotGood, The Comet Is Coming หรือ Shabaka & The Ancestors สองงานหลังบ่งบอกถึงชีพจรที่มีชีวิตชีวาของแจ็สจากอังกฤษ อัลบั้มแรกของคู่ดูโอในนาม Yussef Kamaal กลายเป็นงานสำคัญที่สุดที่ตอกย้ำ บริทิชแจ็สให้มีพื้นที่เป็นหลักแหล่งบนแผนที่ทางดนตรีหัวก้าวหน้า นี่คือโปรเจ็คสุดเทพของมือกลอง Yussef Dayes กับมือคีย์บอร์ด Kamaal Williams ผู้เคยออกงานในนามแฝง Henry Wu เมื่อมารวมกันทั้งคู่ใช้ความถนัดในการสร้างจังหวะลงบนดนตรีแจ็ส จังหวะที่ว่ามีจากฟังค์บรรพชน อัฟโรบีท ฮิปฮอป และดนตรีแนว broken beat  จากลอนดอนตะวันตกที่แทรกมาเมื่อ 15 ปีก่อน การผสมผสานที่น่าทึ่งและเต็มไปด้วยความช่ำชองของทั้งคู่ ทำให้ “Black Focus”  มีความเฉพาะตัวอย่างประหลาด นี่คือดีเอ็นเอของบริทิชแจ็ส

 

 

Kero Kero Bonito

“Bonito Generation”

[Double Denim]

หลังจากออกอีพีขนาดยาวแนะนำตัวไปเมื่อ 2 ปีก่อน “Bonito Generation” เป็นอัลบั้มเต็มชุดแรกรสหวานเข้มจัดสูดแรงที่เหมาะแก่การเปิดกรอกหูให้กับพนักงานบริษัทของเล่นอย่าง  Mattel, Bandai, Tomy และ Hasbro       ตลอด 24 ชั่วโมง ดนตรีพ็อพจัดจ้านที่เป็นได้ทั้งเพลงไตเติ้ลการ์ตูนเด็ก ซาวด์แทรควิดีโอเกมส์หรือเพลงกล่อมตามร้านคีบตุ๊กตาแถวอากิฮาบาระ “Bonito Generation” เหมือนงานคาร์นิวัลสีแสบตาที่กลายร่างมาในไอศกรีมซันเดย์ การสังเคราะห์ของอาหารที่ประกอบไปด้วยน้ำตาล ไซรัป สีผสมอาหาร ไอซิ่ง ช็อคโกแลต นมไขมันสูง เนย ครีมเทียมและน้ำตาลอีกรอบ ในทางดนตรี ทรีโอสองหนุ่ม หนึ่งสาว ลูกครึ่งญี่ปุ่นอังกฤษจำกัดความตัวเองเป็น bilingual schoolyard dancehall หรือส่วนผสมของ J-pop, K-pop, Boy/girl band  เรฟมิวสิค และ Happy Hardcore ย้อนไปไม่นาน ทุกอย่างที่คุณทั้งรักและเกลียดในดนตรีพ็อพมีอยู่ในนี้หมด Aqua, Carley Rae Jepsen, Katy Perry, Adriana Grande  และเพลงประกอบหนังการ์ตูนดิสนีย์ อัลบั้มที่ฟังแล้วฟันอาจผุ

 

 

Brussels Philharmonic

“Music For Film: Ryuichi Sakamoto”

[Buteo Buteo]

เมื่อปลายปีที่แล้วในเทศกาลภาพยนตร์  Gent ครั้งที่ 43 และงาน World Soundtrack ครั้งที่ 16 คีตกวีโปรดิวเซอร์นักดนตรีและนักแสดง  Ryuichi Sakamoto ได้รับรางวัลอันทรงเกียรติสูงสุดนั่นคือ Lifetime Achievement  อัจฉริยะผู้ถ่อมตัวอย่าง ซากาโมโต้มีอาชีพนักดนตรีมายาวนานเขาเป็นเหมือนปูชนียบุคคลสำคัญในวงการดนตรีสมัยใหม่ของญี่ปุ่นจากยุคของ Yellow Magic Orchestra  ผลงานอัลบั้มเดี่ยว งานโปรดิวเซอร์และการแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์สำคัญมากมาย Dirk Brosse รับหน้าที่ควบคุมวงบรัสเซลฟิลฮาร์โมนิค คัดเลือกงานคลาสสิคมากมายที่ซากาโมโต้ประพันธ์ประกอบภาพยนตร์ จากงานแรกที่เป็นงานคลาสสิค “Merry Christmas Mr Lawrence” ประกอบหนังเรื่องเดียวกันของบรมครูผู้ล่วงลับ Nagisa Oshima ผ่าน The Last Emperor ของ Bernardo Bertolucci ที่ทำให้ซากาโมโต้ได้รับรางวัลออสการ์ หรือยุคกลางที่ทำงานกับ Brian De Palma, Pedro Almodovar จนมาล่าสุดกับ Alejandro Gonzales Inarritu สองเรื่อง (Babel กับ The Revenant)  นี่คืองานระดับมาสเตอร์พีชอย่างแท้จริง

 

 

NxWorries

“Yes Lawd!”

[Stones Throw]

หนึ่งในไฮไลท์ของดนตรีสายฮิปฮอปโซลในปี 2016 คงเป็นอัลบั้ม “Malibu” ของ Anderson.Paak ที่หน้ากระดาษนี้เคยลงบทรีวิวไปแล้ว ก่อนจะผ่านปีไปแอนเดอร์สันร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ Knxwledge ออกอัลบั้มใหม่  “Yes Lawd!” ในนามของ NxWorries งานที่โต๊ะดนตรี Esquire คาดหวังไว้อย่างมาก น่าเสียดายที่ “Yes Lawd!” ส่งผลงานครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไปสักหน่อย อาจเป็นเพราะบรรดาเพลงอินโทรกับมุขเล็ก ๆ สั้น ๆ ที่แทรกในแต่ละแทรคทำให้อัลบั้มนี้ดูเหมือนเป็นงานเดโมหรือมิกซ์เทปที่ลองผิดลองถูกก่อนจะโฟกัสให้เป็นเรื่องเป็นราว เมื่อตัดข้อน่ารำคาญใจออกไป งานที่เป็นเพลงจริง ๆ ก็สมบูรณ์แบบและเยี่ยมยอดคล้าย “Malibu” ทั้งจังหวะจะโคนของดนตรีโซล ฟังค์ ฮิปฮอป และบีทต่าง ๆ จัดมากันเต็มโดยเฉพาะถ้าคุณชอบดนตรีบูกี้โบราณจากยุค 80 หรืองานนีโอโซลคลาสสิคของ Maxwell   หรือ Lauryn Hill ไฮไลท์มีในแทรค “Get Bigger”, “Sidepiece”, “Another Time” และ “Scared Money”

 

 


 




Album of the Month

Solange

“A Seat At The Table”

[Columbia]

Solange Knowles เป็นน้องสาวของ Beyonce เธอเคยออกผลงานมาตั้งแต่ปี 2002 โดยมีงานเยี่ยมในปี 2012 อย่าง “Losing You” ผ่านไป 4 ปี อัลบั้มชุดนี้มาถึงในปีนี้งานแสนละเอียดอ่อนและเต็มไปด้วยโปรดักชั่นสุดเนี๊ยบ โปรดักชั่นที่เป็นเอกลักษณ์ของ Raphael Saadiq (อดีต Lucy Pearl และเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง D’Angelo, Teedra Moses, Angie Stone และอีกมาก) กระนั้นเสียงร้องและการกำหนดโทนกับเนื้อหาที่พูดถึงบ่งบอกมุมมองต่อสังคมของโซลาญจน์อย่างถ่องแท้ อัลบั้มที่แสดงออกถึงการเชื่อมั่นในตัวเอง ความคิดที่มุ่งมั่น ตลอดจนทั้งอารมณ์ความรู้สึกพื้นฐานของมนุษย์ปุถุชนโดยเฉพาะจากเลือดเนื้อของผู้หญิงผิวสีในยุคนี้ ดนตรีโมเดิร์นอาร์แอนด์บีสุดล้ำที่อยู่ระหว่างพ็อพโซลและอีเลคโทรนิคแปลก ๆ ถูกจัดสรรอย่างลงตัว “A Seat At The Table” เปรียบเหมือนงานชั้นดีฝ่ายหญิงของดนตรีแนวนี้ (ในขณะที่ฝ่ายชายคืออัลบั้ม “Blond” ของ Frank Ocean) ถ้าคุณต้องการหนึ่งอัลบั้มที่สมบูรณ์ที่สุดในทุก ๆ องค์ประกอบ “A Seat At The Table” เป็นงานคลาสสิคที่อยู่เหนือกาลเวลา

 

 

Honne

“Warm On A Cold Night”

[Talemac Recordings/ Atlantic/ Warner Music]   

มีบางอย่างอบอุ่น คุ้นเคย ละมุนละไม และปลอดภัยในดนตรีของ Honne  อาจเป็นความทรงจำของอาหารแสนอร่อยฝีมือแม่ อาหารจานง่าย ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมจากในห้องครัวอาหารที่เราเฝ้ารอหลังกลับจากโรงเรียนหรือหลังจากเล่นฟุตบอลเสร็จ “Warm On A Cold Night” สรุปความละเมียดที่ทุกคนต้องการในชีวิตอย่างสวยงาม หากเรามองย้อนและวิเคราะห์แยกแยะอย่างลึกซึ้งและเหนื่อยอ่อนในดนตรีพ็อพเก่า ๆ เราจะพบว่าแต่ละแนวดนตรีจะมีเลเยอร์ซับซ้อนซ่อนอยู่อย่างน่าทึ่ง แรงบันดาลใจของ Honne หนีไม่พ้นดนตรีพ็อพจากยุค ซึ่งพวกเขาคงจะศึกษามาอย่างดี เราได้ยินซาวด์ sophisti-pop แอบ ๆ อยู่นี่ไม่ใช่พ็อพโฉ่งฉ่าง นี่คือพ็อพสำรวม พ็อพง่าย ๆ ที่มีมาด มีความคมคาย และลีลากว่านึกถึงความประณีตของศิลปินอย่าง Breathe, Scritti Politti, David Austin, The Quick  หรือแม้แต่ยุคแรกของ New Editionสองหนุ่ม Honne กับงานเยี่ยมที่เหมือนความสุขในทุก ๆ เบิร์ทเดย์ปาร์ตี้

 

 

Yussef Kamaal

“Black Focus”

[Brownswood]

ปี 2016 เป็นปีที่น่าตื่นเต้นของดนตรีแจ๊สนี้ ปีเดียวที่เรามีอัลบั้มสำคัญหลายชุด จากงานของ BadBadNotGood, The Comet Is Coming หรือ Shabaka & The Ancestors สองงานหลังบ่งบอกถึงชีพจรที่มีชีวิตชีวาของแจ็สจากอังกฤษ อัลบั้มแรกของคู่ดูโอในนาม Yussef Kamaal กลายเป็นงานสำคัญที่สุดที่ตอกย้ำ บริทิชแจ็สให้มีพื้นที่เป็นหลักแหล่งบนแผนที่ทางดนตรีหัวก้าวหน้า นี่คือโปรเจ็คสุดเทพของมือกลอง Yussef Dayes กับมือคีย์บอร์ด Kamaal Williams ผู้เคยออกงานในนามแฝง Henry Wu เมื่อมารวมกันทั้งคู่ใช้ความถนัดในการสร้างจังหวะลงบนดนตรีแจ็ส จังหวะที่ว่ามีจากฟังค์บรรพชน อัฟโรบีท ฮิปฮอป และดนตรีแนว broken beat  จากลอนดอนตะวันตกที่แทรกมาเมื่อ 15 ปีก่อน การผสมผสานที่น่าทึ่งและเต็มไปด้วยความช่ำชองของทั้งคู่ ทำให้ “Black Focus”  มีความเฉพาะตัวอย่างประหลาด นี่คือดีเอ็นเอของบริทิชแจ็ส

 

 

Kero Kero Bonito

“Bonito Generation”

[Double Denim]

หลังจากออกอีพีขนาดยาวแนะนำตัวไปเมื่อ 2 ปีก่อน “Bonito Generation” เป็นอัลบั้มเต็มชุดแรกรสหวานเข้มจัดสูดแรงที่เหมาะแก่การเปิดกรอกหูให้กับพนักงานบริษัทของเล่นอย่าง  Mattel, Bandai, Tomy และ Hasbro       ตลอด 24 ชั่วโมง ดนตรีพ็อพจัดจ้านที่เป็นได้ทั้งเพลงไตเติ้ลการ์ตูนเด็ก ซาวด์แทรควิดีโอเกมส์หรือเพลงกล่อมตามร้านคีบตุ๊กตาแถวอากิฮาบาระ “Bonito Generation” เหมือนงานคาร์นิวัลสีแสบตาที่กลายร่างมาในไอศกรีมซันเดย์ การสังเคราะห์ของอาหารที่ประกอบไปด้วยน้ำตาล ไซรัป สีผสมอาหาร ไอซิ่ง ช็อคโกแลต นมไขมันสูง เนย ครีมเทียมและน้ำตาลอีกรอบ ในทางดนตรี ทรีโอสองหนุ่ม หนึ่งสาว ลูกครึ่งญี่ปุ่นอังกฤษจำกัดความตัวเองเป็น bilingual schoolyard dancehall หรือส่วนผสมของ J-pop, K-pop, Boy/girl band  เรฟมิวสิค และ Happy Hardcore ย้อนไปไม่นาน ทุกอย่างที่คุณทั้งรักและเกลียดในดนตรีพ็อพมีอยู่ในนี้หมด Aqua, Carley Rae Jepsen, Katy Perry, Adriana Grande  และเพลงประกอบหนังการ์ตูนดิสนีย์ อัลบั้มที่ฟังแล้วฟันอาจผุ

 

 

Brussels Philharmonic

“Music For Film: Ryuichi Sakamoto”

[Buteo Buteo]

เมื่อปลายปีที่แล้วในเทศกาลภาพยนตร์  Gent ครั้งที่ 43 และงาน World Soundtrack ครั้งที่ 16 คีตกวีโปรดิวเซอร์นักดนตรีและนักแสดง  Ryuichi Sakamoto ได้รับรางวัลอันทรงเกียรติสูงสุดนั่นคือ Lifetime Achievement  อัจฉริยะผู้ถ่อมตัวอย่าง ซากาโมโต้มีอาชีพนักดนตรีมายาวนานเขาเป็นเหมือนปูชนียบุคคลสำคัญในวงการดนตรีสมัยใหม่ของญี่ปุ่นจากยุคของ Yellow Magic Orchestra  ผลงานอัลบั้มเดี่ยว งานโปรดิวเซอร์และการแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์สำคัญมากมาย Dirk Brosse รับหน้าที่ควบคุมวงบรัสเซลฟิลฮาร์โมนิค คัดเลือกงานคลาสสิคมากมายที่ซากาโมโต้ประพันธ์ประกอบภาพยนตร์ จากงานแรกที่เป็นงานคลาสสิค “Merry Christmas Mr Lawrence” ประกอบหนังเรื่องเดียวกันของบรมครูผู้ล่วงลับ Nagisa Oshima ผ่าน The Last Emperor ของ Bernardo Bertolucci ที่ทำให้ซากาโมโต้ได้รับรางวัลออสการ์ หรือยุคกลางที่ทำงานกับ Brian De Palma, Pedro Almodovar จนมาล่าสุดกับ Alejandro Gonzales Inarritu สองเรื่อง (Babel กับ The Revenant)  นี่คืองานระดับมาสเตอร์พีชอย่างแท้จริง

 

 

NxWorries

“Yes Lawd!”

[Stones Throw]

หนึ่งในไฮไลท์ของดนตรีสายฮิปฮอปโซลในปี 2016 คงเป็นอัลบั้ม “Malibu” ของ Anderson.Paak ที่หน้ากระดาษนี้เคยลงบทรีวิวไปแล้ว ก่อนจะผ่านปีไปแอนเดอร์สันร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ Knxwledge ออกอัลบั้มใหม่  “Yes Lawd!” ในนามของ NxWorries งานที่โต๊ะดนตรี Esquire คาดหวังไว้อย่างมาก น่าเสียดายที่ “Yes Lawd!” ส่งผลงานครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไปสักหน่อย อาจเป็นเพราะบรรดาเพลงอินโทรกับมุขเล็ก ๆ สั้น ๆ ที่แทรกในแต่ละแทรคทำให้อัลบั้มนี้ดูเหมือนเป็นงานเดโมหรือมิกซ์เทปที่ลองผิดลองถูกก่อนจะโฟกัสให้เป็นเรื่องเป็นราว เมื่อตัดข้อน่ารำคาญใจออกไป งานที่เป็นเพลงจริง ๆ ก็สมบูรณ์แบบและเยี่ยมยอดคล้าย “Malibu” ทั้งจังหวะจะโคนของดนตรีโซล ฟังค์ ฮิปฮอป และบีทต่าง ๆ จัดมากันเต็มโดยเฉพาะถ้าคุณชอบดนตรีบูกี้โบราณจากยุค 80 หรืองานนีโอโซลคลาสสิคของ Maxwell   หรือ Lauryn Hill ไฮไลท์มีในแทรค “Get Bigger”, “Sidepiece”, “Another Time” และ “Scared Money”